Gazetari i Fax News, Fatjon Gjinaj ka bërë një dedikim të ndjerë për mikun e tij të fëmijërisë që ka ndërruar jetë nga një atak kardiak në britaninë e madhe.

Ai përmend në shkrim faktin se si shumë të rinj edhe miku i tij iku diku larg për të ndjekur ëndrrën e tij sepse si duket ëndërr e rinisë shqiptare nuk është më Shqipëria.

Nga Fatjon Gjinaj

Më erdhi rrufe në qiell të hapur lajmi se një djalosh Mirdite kishte ndërruar jetë nga një atak kardiak në Britaninë e largët ku shqipet kanë fluturuar në kërkim të tokës së premtuar. Një bashkëmoshatar, djalë i bijës së fisit, derë Kishe themi nga anët tona, për të paktën tre breza.

Geti vinte tek dajat, madje një pjesë të fëmijërisë e ka kaluar aty, në Lufajt e ashpër të Selitës ku fëmijët ndryshe nga njerëzit dhe terreni, ishin engjëj, shkonin mirë, pa hile e mbi të gjitha duheshin.

Kam luajtur me Get Gjokën futboll me top thesi të qepur me spango, kur binte në ujë përfytyrojeni vetë se si vijonte ‘ndeshja’ natyrisht nuk ndërpritej, përkundrazi, ‘ziheshim’ për një faull, për një penallti, por udhën për në shtëpi e vijonim bashkë duke kuvenduar që sot kur e mendoj betohem se e kam zili marrëdhënien dhe marrëdhëniet altruiste që krijonim, e delet mbase i harronim nga kishin vajtur duke i treguar njëri-tjetrit se sa i zoti jam. Shkopinj barinjsh bënim sikur bënim dhe sërish ‘ziheshim’ se kush e bëri më të mirë. Kokafshehtasi kur luanim, si vdekjen që njëherë do të vinte e dinim se cilët ishin 3 vendet kryesore ku fshihej tjetri.

Geti, gjithnjë i bëshëm në fizik, i qeshur, dhe i çiltër e pa marifete por siç ishte bënte, siç bënte fliste e siç fliste sillej. Në Rrëshen ndryshe nga shumë kush e s’po them si askush tjetër për të bërë mitizime, ai ishte nga ata që të shikonte, e kur të shikonte të fliste e kur të fliste ai qesht’te. Ai nuk bënte sikur nuk të shikonte, as sikur nuk të dëgjonte e as sikur po qesht’te.

Na mërzite Get, na ‘tradhëtove’ për së dyti, dhe pikërisht në vendin për të cilin na le, por ç’të bëje edhe këtu djalosh? Çfarë po bëjmë ne që jemi aman? Po vajtojmë për ju që ikët duke përcjellë ndërkohë të tjerë. Ti e preke ëndrrën tënde, ti jetove më shpejt se ne ndaj ike mbase më shpejt se ne, ike më shpejt shok, befas, papritur, pa paralajmëruar, asgjë Get, kush ta kishte kaq për borxh këtë “tradhëti”?

Dhe si gjithnjë ndjehem në faj, nuk bëra sa duhej për të thënë më me forcë se pse unë nuk vendosa të iki nga ky vend. Premtimi ndaj nënës Get, po shok, kur mbase një ditë pasi kishim lozur bashkë unë e ti, varja, ndoshta nuk kemi qenë bashkë atë ditë por me dikë të moshës sonë që edhe ai nuk ndodhet në Shqipëri, e kur kthehem në shtëpi marr vesh se të gjorës i kishte vdekur në Greqi djali i të motrës, në lule të rinisë edhe ai.

Telefoni nuk kapte valë, nëna jote lajmëroi, dëborë ai fund dimri. “Kurrë nuk iki”, i thashë, “më qaj më mirë për së gjalli në vendin tim se për së vdekuri pa më parë as fytyrën”. Mbi 13 vjet më parë. Ajo qau më shumë, si nëna jote tani, më përqafoi dhe s’diti të ndalojë më Get.

E tani as se përfytyroj teta Ollgën. Ajo të kuptoi kur i the se shkova, e dinte se ç’zien një i ri, por nuk di a do ketë forcë për të kuptuar se kjo vdekje e parakohshme nuk ishte përgjegjësi e jotja as e saj. Po të presim dhe po të falim, ti vetëm eja Get.

Fax News journalist Fatjon Gjinaj has made a heartfelt dedication to his childhood friend who died of a heart attack in the UK.

He mentions in writing the fact that like many young people, his friend fled somewhere far away to pursue his dream because apparently the dream of the Albanian youth is no longer Albania.

By Fatjon Gjinaj

The news came to lightning that a Mirdite boy had died of a heart attack in faraway Britain where Albanians had flown in search of the promised land. A peer, the son of the tribe’s daughter, the church door we say from our side, for at least three generations.

Getty came to his uncles, and even spent part of his childhood there, in the harsh Lufaj of Selita, where the children, unlike the people and the terrain, were angels, went well, without guile, and above all needed.

I played football with Get Gjoka with a bag of sutures sewn with twine, when he fell into the water imagine for yourself how the ‘match’ went on, of course it didn’t stop, on the contrary, we ‘fought’ for a foul, for a penalty, but we continued on our way home Together, when I think about it today, I swear I envied the relationship and the altruistic relationship we created, and the sheep we may have forgotten where they had gone by telling each other how good I am. We made shepherd’s staff as if we were doing it and again ‘fighting’ over who made it better. The head coach when we played, like the death that would come once we knew who were the 3 main places where the other was hiding.

Getty, always physically fit, smiling, and candid and unpretentious, but as he did, as he did, he spoke and as he spoke, he behaved. In Rrëshen, unlike many who do not say like no other to make myths, he was one of those who looked, and when he looked, he spoke, and when he spoke, he laughed. He did not pretend not to see you, nor did he hear you, nor did he laugh.

You bothered us Get, you ‘betrayed’ us for the second time, and exactly where you left us, but what do you guys do here? What are we doing that we are faithful to? We are mourning for you who are leaving, while others are passing by. You touch your dream, you lived faster than us, so you run away, maybe faster than us, you run away faster, friend, suddenly, suddenly, without warning, nothing Get, who owed so much to this “betrayal”?

And as I always feel guilty, I didn’t do enough to say more forcefully why I didn’t decide to leave this place. Promise to mother Get, friend, when maybe one day after you and I played together, I hung out, maybe we weren’t together that day but with someone our age who isn’t in Albania either, and when I get home I find out that his sister’s son had died in Greece of poverty, in the flowers of his youth.

The phone was not ringing, your mother announced, it’s snowing at the end of winter. “I never leave,” I told him, “I cry better for the living in my country than for the dead without seeing my face before.” Over 13 years ago. She cried more, like your mother now, hugged me and didn’t want to stop Get anymore.

And now I can’t even imagine the eighth Olga. She understood when you told her that I was gone, she knew what a young man was going through, but I don’t know if she would have the strength to understand that this premature death was not your responsibility or hers. If we wait for you and forgive you, you just come Get.