Nga Ermir Gjinishi

Për ti ikur ngjarjes që e bëri Tiranën të dukej si Bejruti, ministri i Brendshëm, Sandër Lleshaj u krekos në Elbasan, në një show bollivudian, rrethuar nga drejtuesit qëndrorë dhe lokal të sektit të rilindjes, duke pohuar se krimi do të marrë përgjigjen e merituar. Si për ironi të fatit në 6 të mëngjesit të ditës së nesërme, në rrugën kryesore nacionale në Bradashesh, krimi vret në mënyrë spektakolare vëllain e njeriut më të kërkuar aktualisht në Shqipëri. Megjithëse i akuzuar për disa ngjarje të rënda, përfshirë dy grabitje brenda aeroportit të Rinasit, policia e ministrit të spektakleve elektorale, nuk arrin të monitorojë as familiarët më të afërt të të kërkuarit. Ajo që mbeti nga show-i klluonian në Elbasan ishte hakërrimi komik i arrirë në mimikën e ministrit “mjërë krimi tani e tutje çdo hiqte”. Rreziku më i madh për shumë prej nesh, nuk është se qëllimi ynë është mjaft i lartë dhe nuk e mbërrijmë dot, porse është shumë i ulët dhe e mbërrijmë lehtësisht thonte Mikelanxhelo.

Që kur sekti i rilindjes ka ardhur në pushtet, Elbasani ngjan me Palermon e viteve 80-të. Në çdo shtet ka mafie, por në Shqipërinë tonë mafia është vetë shtet. Elbasani, një nga qytetet më të vjetra shqiptare, me histori mbi 2000 vjecare, me pasuri arkeologjike, arkitekturore kulturore e historike, sot i ngjan një fantazme të dëbuar. Qyteti me Bezhistanin e famshëm në të gjithë Rumelinë, që në shek XVII kishte 900 dyqaneve ku tregëtohej gjithçka, nga perlat, diamantet, e deri te lëkurat e stofrat, e degëdisën dallgët e historisë në gjuhët e pangopura të lakmisë.

Sot Skampius është sinonim i skamjes ku hipokrizia në kufijtë e urrejtjes së sektit të rilindjes vdekatare hedh vallen e pangopësisë së oligarkëve sharlatanë. Qyteti i Onufrit ka humbur identitetin për shkak të dëshirës së një kryebojaxhiu të inatosur i cili me panderë kërkon të futet mizorisht në memorien e vendbanimit antik. I braktisur më shumë se kurrë, të rinjtë shpresëhumbur nga premtimet elektoralistike rilindase enden rrugëve të pa punë. Normalja e Elbasanit, djepi i arsimit shqip vajton largimin nga vendi të mësuesve që s’kanë ku japin mësim. Me gjithë burimet dhe pozitën e mrekullueshme që i ka falë Zoti, Elbasani sot lëngon si gjithë Shqipëria.

Shkumbini i masakruar parreshtur nga dhëmbët metalikë të eskavatoreve është i ngjan nje zgafalle që dimrit shfyn tërbuar në dëshpërim mbi të mbjellat e fermerëve të falimentuar prej vërshimit të produkteve të importit, lehtësira të bëra nga qeverija e oligarkëve. Shkurtimi i rrugës Tiranë-Elbasan dhe tuneli i ndërtuar jo në kohën e qeverisë së PPP-ve, si një mundësi punësimi e tregëtimi sot ka një impakt zero për shkak të krizës ekonomike ku e ka gremisur sekto-qeverisja e korruptuar vendin. Qyteti nuk qeveriset nga elbasanllijtë por komandohet nga emisarët e deleguar nga qendra rilindase që grumbullojnë haraç për dhjamosjen e ofiqareve shpirtëzinj.

Ky nuk është Elbasani i vërtetë. Elbasani i vërtetë është lulishtja e trëndafilave jo parajsa e krimit, është Via Egnatia jo Via heroina. Elbasani i vërtetë është vendi ku këndojnë bylbylat, jo krismat e krimit. Është i pari qytet i Shqipërisë së pavarur më 25 nëntor 1912. Aty u lindën dhe u rritën intelektualë, artistë, mjekë, historianë gjuhëtarë, sportistë. Është qyteti i Dhaskal Todrit, Visarion Xhuvanit, Lef Nosit, Ylli Popës, Aqif Pash Elbasanit, Kristofor Kristoforidhit, Akelsandër Xhuvanit, Mahir Domit, Aleks Budës, Hasan Cekës, Isuf Myzyrit, Mustafa Bodinit, Onufrit, Kostandin Shpatarakut, Nilo Borxhias, kontributi i të cilëve është skalitur me germa të arta në memorien e kombit. Nëse pyesni çdo shqiptar cilët janë emrat e ministrave të rilindjes farësosur, askush nuk do mund ti thotë të gjithë.

Në këtë kohë transformimesh, historia do të dijë të dallojë patriotin nga tradhëtari, dhe do ti japë secilit vendin e vet thonte Ismail Qemali. Për Elbasanin e kulturës, qytetarisë, historisë, paqes dhe bukurisë, 25 prilli do të jetë pranverë, ndërsa për kryerilindasin dimri i vetmisë së madhe, si në tingujt e Usta Myzyrit “Gjith dynjaja ka ditë vere/për ty dimri ska maru/ç’jan k’to lajme k’to habere/ I mjeri “ti” s’di ku me shku”.
By Ermir Gjinishi

To escape the event that made Tirana look like Beirut, Interior Minister Sander Lleshaj boasted in Elbasan, in a Bollywood show, surrounded by central and local leaders of the Renaissance sect, claiming that crime would receive the response it deserved. . Ironically at 6 in the morning the next day, on the main national road in Bradashesh, the crime spectacularly kills the brother of the most wanted man currently in Albania. Although accused of several serious events, including two robberies inside Rinas airport, the police of the Minister of Electoral Spectacles, fail to monitor even the closest relatives of the wanted person. What was left of the clown show in Elbasan was the comic scolding achieved in the mimicry of the minister “woe to the crime from now on remove everything”. The biggest risk for many of us is not that our goal is high enough and we can not reach it, but it is very low and we reach it easily said Michelangelo.

Ever since the Renaissance sect came to power, Elbasan resembles the Palermo of the 80s. There is a mafia in every country, but in our Albania the mafia is a state itself. Elbasan, one of the oldest Albanian cities, with a history of over 2000 years, with archaeological, architectural, cultural and historical riches, today looks like an expelled ghost. The city with the famous Bezhistan in all of Rumelia, which in the XVII century had 900 shops where everything was traded, from pearls, diamonds, to skins and fabrics, branched the waves of history in the greedy languages ​​of greed.

Today Skampius is synonymous with poverty where hypocrisy on the verge of hatred of the mortal renaissance sect throws the dance of greed of the charlatan oligarchs. The city of Onufri has lost its identity due to the desire of an angry chief painter who desperately seeks to cruelly enter the memory of the ancient settlement. Abandoned more than ever, the hopeless youth of the renaissance electoral promises wander the idle streets. The normal of Elbasan, the cradle of Albanian education, mourns the departure of teachers who have nowhere to teach. With all the resources and the wonderful position that God has given, Elbasan today suffers like the whole of Albania.

The incessantly slaughtered foam from the metal teeth of the excavators is like a fog that in winter rages furiously in despair over the crops of bankrupt farmers from the flood of imported products, facilities made by the government of the oligarchs. The shortening of the Tirana-Elbasan road and the tunnel built not in the time of the PPP government, as an employment and trade opportunity today has a zero impact due to the economic crisis where the corrupt sect-government has overthrown the country. The city is not governed by the people of Elbasan, but is commanded by emissaries delegated by the Renaissance center who collect tribute for the fattening of black-eyed officials.

This is not the real Elbasan. The real Elbasan is the rose garden, not the paradise of crime, it is Via Egnatia not Via heroina. The real Elbasan is the place where the nightingales sing, not the cries of crime. It is the first city of independent Albania on November 25, 1912. Intellectuals, artists, doctors, linguistic historians, athletes were born and raised there. It is the city of Dhaskal Todri, Visarion Xhuvani, Lef Nosi, Ylli Popa, Aqif Pash Elbasani, Kristofor Kristoforidhi, Akelsandër Xhuvani, Mahir Domi, Aleks Buda, Hasan Ceka, Isuf Myzyri, Mustafa Bodini, Onufri, Kostandin Shpataraku, Nilo Bor whose is engraved in golden letters in the memory of the nation. If you ask any Albanian what the names of the ministers of the seeded renaissance are, no one will be able to tell them all.

In this time of transformations, history will know how to distinguish the patriot from the traitor, and will give everyone their own place, said Ismail Qemali. For Elbasan of culture, citizenship, history, peace and beauty, April 25 will be spring, while for the leader of the birthday the winter of great loneliness, as in the sounds of Usta Myzyri “The whole world has summer days / for you winter has not taken / what ‘ jan k’to lajme k’to habere / I mjeri “ti” s’di ku me shku “.