Në çdo shoqëri tradicionale apo moderne, qarkullojnë modele sjelljesh, të cilat simbolikisht interpretohen me konotacione negative, herë-herë përçmuese, por që kryejnë funskione të rëndësishme për mirëfunksionimin e shoqërisë.

Për shembull, në shoqërinë tradicionale shqiptare, veçanërisht në segmentet rurale të saj, gjatë rrugëtimit, në asnjë rast, vajza ose gruaja e shtëpisë nuk duhet të ecte para babait, dajës, xhaxhait, vëllait, apo bashkëshortit. Pra, asnjëherë vajza ose gruaja nuk mund të ecte para burrave.

Në paragrafin 14 te Kanuni i Dibrës theksohet prerazi: “Nuset e gratë e shpisë, kudo me shkue, duhet me pasë nji burrë përpara. Vetëm mrena katundit ato mund të përcillen prej një djali të ri që nuk është në moshë të armëve”.

Detyrimi për t’i lënë gjithmonë gratë prapa burrave ndër shqiptarët është interpretuar si dëshmi simbolike e shpërfilljes deri e përçmimit të vajzave e grave.

Por, përtej një interpretim të tillë, ecja e gruas gjithnjë prapa, e shndërronte atë në një mburojë natyrore, shumë të sigurt për bashkëshortin ose çdo burrë të fisit të saj ose të bashkëshortit që i printe në rrugët plot rreziqeve të krahinave fshatare.

Gruaja nuk mund të vritej në mënyrë të qëllimshme dhe për rrjedhojë, edhe burri që i printe asaj nuk mund të vritej prapa krahëve.

Në paragrafët 2945, 2946 dhe 2947 te Kanuni i Skëndërbegut theksohet prerazi: “Për gjak burri vret burrë…gruaja nuk vritet as për gjak gruaje. Pushka asht për burra. Burri nuk kapet me gra, gruaja ëahtë e paprekshme…kush vret grua koritet…”

Në studimet për shoqërinë tradicionale shqiptare pothuajse asnjëherë nuk është argumentuar misioni fisnik i këtij statusi të nënrenditur të vajzave e grave në krahasim me atë të burrave përgjatë rrugëtimeve, sidomos në rajonet me shkallë më të lartë rrezikshmërie.

Marrë nga libri “Lente të Ndërveprimit Simbolik”

In any traditional or modern society, patterns of behavior circulate, which are symbolically interpreted with negative, sometimes derogatory connotations, but which perform important functions for the proper functioning of society.

For example, in traditional Albanian society, especially in its rural segments, during the journey, in no case should the daughter or housewife walk in front of the father, uncle, uncle, brother, or husband. So the girl or the woman could never walk in front of the men.

Paragraph 14 of the Kanun of Dibra states emphatically: “Brides and housewives, wherever they go, must have a man in front of them. Only in the village can they be escorted by a young boy who is not of gun age.

The obligation to always leave women behind men among Albanians has been interpreted as a symbolic proof of the disregard for the contempt of girls and women.

But beyond such an interpretation, the woman’s walking backwards always turned her into a natural shield, very safe for her husband or any man of her tribe or her husband who led them on the dangerous roads of the rural provinces.

The woman could not be killed intentionally, and therefore the man who led her could not be killed behind her back.

In paragraphs 2945, 2946 and 2947 of the Kanun of Skënderbeg it is emphatically stated: “For blood a man kills a man and a woman is not killed for the blood of a woman. The rifle is for men. The man is not caught with women, the woman is untouchable… whoever kills a woman is reaped… ”

In studies on traditional Albanian society, the noble mission of this subordinate status of girls and women has almost never been argued compared to that of men along the way, especially in the regions with the highest degree of danger.