Në ditën e dytë të vitit, Corriere della Sera i ka kushtuar një shkrim të gjatë një gruaje shqiptare 37-vjeçe me origjinë nga qyteti i Kavajës, Bukurie Voka që tashmë punon si shofere e një autobusi në Itali. Ajo që e bëri një simbol të emancipimit dhe integrimit të femrës, sidoqoftë, është shamia që mban.

“Ajo që bëj për mua është shumë më tepër sesa thjesht një punë sepse çdo ditë kam sigurinë të jem e dobishme për njerëzit” shprehet Bukurie. E divorcuar dhe me një vajzë, ajo arriti në Itali 13 vjet më parë, duke ndaluar në Bolonjë përpara se të vendosej përgjithmonë në Merano rreth një dekadë më parë.

Pastaj, duke filluar nga gushti 2019, ishte pika e kthesës: ajo u punësua nga Sasa si shofere. “Para se të merrja autobusët, në fakt, unë punoja në një depo frutash në Gargazzone”. Një trajektore njerëzore, ajo e Bukuries, e cila kapërcen pengesat dogmatike dhe klishetë arkaike.

Si myslimane, si ndiheni që jeni bërë simbol i emancipimit dhe integrimit femëror?
Jam e lumtur nëse njerëzit më shohin si një simbol pozitiv. Sidomos nëse historia ime mund t’u japë shumë grave që përpiqen të arrijnë qëllimet e tyre pa u kushtëzuar aspak. Duke thënë këtë, duhet të them se gjatë shumë viteve që kam jetuar këtu, unë kurrë nuk jam ndjerë e përjashtuar ose viktimë e racizmit. Në Sasa, pra, kam një marrëdhënie të mirë me të gjithë.

Si lindi kjo zgjedhje për t’u bërë shofere autobusi?
Ishin dy momente vendimtare. E para ka ndodhur kur isha duke punuar në Gargazzone. Atje, shpesh mbaroja vonë dhe nëse nuk mund ta kapja autobusin në kohë, për mua do të thoshte të prisja një orë në të ftohtë ose në errësirë. Një ditë rastësisht u vonova, por shoferi, duke më parë duke vrapuar, ishte aq i mirë sa më priti. Një gjest që disa mund ta konsiderojnë banal, por që nuk e kam harruar kurrë. Arsyeja e dytë është takimi me shoqen time Maria, e cila ishte shofere. Ajo vazhdonte të më thoshte provoje … provoje … derisa u binda vërtet ta bëja.

Dhe si e priti familja juaj në Shqipëri?
Prindërit e mi ishin mjaft të befasuar, sepse në fillim nuk u tregova. Unë u përmbajta paksa duke mos ditur se si ata do të prisnin lajmin. Pastaj, duke e parë veten entuziaste për punën dhe të sigurt për atë që po bëja, vendosa t’i tregoja atyre për këtë. Ata më kuptuan dhe më mbështetën, gjithashtu sepse ndiheshin të lumtur dhe të qetë.

A keni dëgjuar ndonjëherë ndonjë reagim me shije të keqe nga ndonjë koleg në lidhje me faktin se jeni një shofere femër dhe për më tepër me shami?
Jo, përkundrazi … një miqësi është krijuar gjithashtu me shumë prej tyre. Unë do të thoja që ata janë të lumtur që më kanë në punë. Pastaj, të gjitha gratë, pavarësisht nga përkatësitë e tyre fetare, kanë të drejtë të bëjnë atë që duan të përmbushin veten si njerëz. Për shembull, unë me të vërtetë i admiroj gratë police.

Nga udhëtarët?
Jo drejtpërdrejt. Në përgjithësi, udhëtarët janë shumë të mirë dhe të respektueshëm ndaj meje.

Çfarë atmosfere ka në kompani dhe çfarë vlerësoni më shumë për këtë mjedis multikulturor?
Ekziston një humanizëm i madh. Tek ne nuk është e rëndësishme nga vini por si dukeni dhe si silleni.

Si mendoni se do të shihej një grua me shami duke drejtuar një autobus në Shqipëri?
Sinqerisht nuk e di. Ndoshta do të dukej e çuditshme, por do të doja që ajo të trajtohej me respekt, pikërisht siç ndodh këtu.

On the second day of the year, Corriere della Sera dedicated a long article to a 37-year-old Albanian woman originally from the city of Kavaja, Bukurie Voka who already works as a bus driver in Italy. What made her a symbol of female emancipation and integration, however, is the headscarf she wears.

“What I do for myself is much more than just a job because every day I have the security to be useful to people,” says Bukurie. Divorced and with a daughter, she arrived in Italy 13 years ago, stopping in Bologna before settling permanently in Merano about a decade ago.

Then, starting in August 2019, it was the turning point: she was hired by Sasa as a driver. “Before I took the buses, in fact, I worked in a fruit warehouse in Gargazzone.” A human trajectory, that of Beauty, which overcomes dogmatic obstacles and archaic clichés.

As a Muslim, how do you feel about becoming a symbol of female emancipation and integration?
I am happy if people see me as a positive symbol. Especially if my story can give a lot to women who try to achieve their goals without being conditioned at all. Having said that, I have to say that during the many years I have lived here, I have never felt excluded or a victim of racism. In Sasa, then, I have a good relationship with everyone.

How did this choice to become a bus driver come about?
They were two crucial moments. The first one happened when I was working at Gargazzone. There, I often ended up late and if I could not catch the bus on time, for me it meant waiting an hour in the cold or in the dark. One day I was accidentally late, but the driver, seeing me running, was as good as he waited for me. A gesture that some may consider banal, but that I have never forgotten. The second reason is meeting my friend Maria, who was the driver. She kept telling me try… try… until I was really convinced to do it.

And how did your family receive him in Albania?
My parents were quite surprised because at first I did not show up. I restrained myself a bit not knowing how they would expect the news. Then, seeing myself enthusiastic about the job and confident about what I was doing, I decided to tell them about it. They understood and supported me, also because they felt happy and calm.

Have you ever heard any bad taste reaction from a colleague regarding the fact that you are a female driver and moreover with a headscarf?
No, on the contrary… a friendship has also been established with many of them. I would say they are happy to have me at work. Then, all women, regardless of their religious affiliation, have the right to do what they want to fulfill themselves as men. For example, I really admire women police officers.

From travelers?
Not directly. Overall, the travelers are very kind and respectful to me.

What is the atmosphere like in the company and what do you appreciate most about this multicultural environment?
There is a great humanism. With us it is not important where you come from but how you look and behave.

How do you think a woman with a headscarf would be seen driving a bus in Albania?
I honestly do not know. It might seem strange, but I would like her to be treated with respect, just as it happens here.